• Freek de Jonge en zijn vrouw Hella de Jonge openhartig in gesprek over 'Hartschade -

    Ellen Toledo
  • Freek de Jonge en zijn vrouw Hella openhartig met elkaar in gesprek

    Ellen Toledo
  • Hella signeert haar boek 'Hartschade'

    Ellen Toledo

Freek de Jonge praat met vrouw over de kracht van liefde

HEEMSTEDE Freek de Jonge ging zaterdag 23 juni bij boekhandel Blokker in gesprek met zijn vrouw Hella de Jonge over haar nieuwe roman 'Hartschade'. In 'Hartschade' vindt Hella de Jonge zichzelf terug in een ziekenhuis, aan de monitor met de diagnose hartaanval. Als de goede bedoelingen van de specialisten haar tot een gevangene van een systeem dreigen te maken, komt ze in opstand. Ze gaat op zoek naar de oorzaak van haar fysieke problemen en wat haar drijft. Dit leidt tot ontroerende gesprekken met haar dochter, beiden hebben ze een kind verloren en soms confronterende, maar ook hilarische bezoeken aan haar vader. Dit boek getuigt van een gevecht om geen patiënt te worden maar mens te blijven.

Ellen Toledo

Rond 15.00 uur verwelkomt Arno Koek van boekhandel Blokker de toeschouwers die in grote getale zijn toegestroomd. Na een korte introductie van het boek 'Hartschade' geeft Koek het woord aan Freek de Jonge, die in gesprek gaat met zijn vrouw Hella. Tijdens het gesprek leest Hella enkele passages voor uit haar boek. Over haar ervaringen toen ze met een hartaanval werd opgenomen, over de gesprekken met haar vader, over haar kindertijd die harteloos was en over het delen van verdriet met haar dochter, die net als zijzelf een kind verloren heeft. Hella: ,,Waarom ik dit interview samen met Freek doe, is omdat we het hele proces samen meegemaakt hebben. Freek heeft een fantastische kijk op de zorg, hoe hij het formuleert kan ik niet onder woorden brengen". Het is inmiddels twee maanden later na het verschijnen van haar boek. Zij geeft aan trots te zijn dat het een tastbaar werkstuk is geworden. ,,Het schrijven van het boek was heel bijzonder. Toen ik eenmaal gekozen had om over dit onderwerp te schrijven was het alsof alles op een dienblaadje aangedragen werd. Uit de verschillende interviews die ik gedaan heb kwam naar voren dat het boek, een aanklacht tegen de zorg, absoluut geschreven moest worden, diep vanuit mijn binnenste. Het is sterk autobiografisch, niet alleen voor vrouwen, maar ook voor mannen". In het autobiografische relaas schrijft ze over het feit dat artsen haar jarenlang hebben laten rondlopen met hartklachten, die onopgemerkt bleven. Zij komt in opstand tegen de zware medicatie, die vaak niet berust op maatwerk, maar voornamelijk getest is op (jonge) mannen met hartfalen waardoor vrouwen een te hoge dosering toegediend krijgen met alle bijwerkingen van dien. Zij sluit af met een passage uit haar boek: ,,Ik laat me het zwijgen niet opleggen, het lichaam is kwetsbaar, de geest strijdlustiger dan ooit, als ik alles geslikt had wat me voorgeschreven was had ik al achter een rollator gelopen. Naast de bewondering die ik heb voor de medische wetenschap is mijn grote angst altijd geweest dat de medicatie mijn geest zou breken. En dat ik een slaaf van mijn lichaam zou worden. Door mijn leefwijze en levenswijsheid en door met artsen te praten en boeken te lezen, probeer ik af te wegen wat goed voor me is en wat niet. Alleen via een ijzeren discipline kan ik de kapitein blijven over mijn eigen lichaam en geest".