• Archief

2020 is Adriaan Pauwjaar

HEEMSTEDE 2020 Is in Heemstede uitgeroepen tot Adriaan Pauwjaar. In dit kader worden er het hele jaar door diverse activiteiten georganiseerd. Hierover later deze week meer. Maar wie was dit historische figuur Adriaan Pauw precies?

Waar in heel Europa de adel nog de boventoon voerde, was in Nederland Adriaan Pauw de representant van een nieuwe klasse, de kooplieden en handelaren die Nederland tot ontwikkeling brachten. Met eenzelfde voortvarendheid kocht en ontwikkelde Adriaan Pauw de Heerlijkheid Heemstede. Hij stond aan de basis van het huidige Heemstede. Veel daarvan is tot op de dag van vandaag zichtbaar. Adriaan Pauw gaf zijn huis, het Oude Slot, een stevige opknapbeurt. Hij stichtte de Oude Kerk en de Voorwegschool. En hij liet de Blekersvaart en de Zandvaart aanleggen.

Pauw is vooral bekend geworden door zijn rol bij de Vrede van Münster in 1648. Na jarenlange onderhandelingen in zowel Münster als Osnabrück werd er een Europese vrede gesloten. Eindelijk kwam er een einde aan de gewapende conflicten die het grootste deel van Europa in hun greep hadden gehouden. Ook kwam er een eind aan de Tachtigjarige Oorlog tussen het Spaanse Rijk en de Republiek der Zeven Verenigde Provinciën. Het bestaan van de Republiek werd nu officieel in een Europees verband in een verdrag erkend. Adriaan Pauw stond aan het hoofd van de onderhandelingsdelegatie namens de Staten-Generaal. Deze opdracht vormde zijn grootste diplomatieke missie in zijn al lange loopbaan. Zijn lijfspreuk "Patientia, pietate et pace" (door geduld, plichtsbetrachting en vrede), tegelijkertijd zijn levensmotto, zijn visitekaartje en zijn programma, vond in Münster zijn bekroning. Ter herinnering aan deze vrede van Münster werd een luisterrijke toegangsbrug tot zijn Huis te Heemstede aangelegd, de Vredesbrug, Pons Pacis. Die ligt er nog altijd.

Om het belang van de onderhandelingen te benadrukken, arriveerde elke delegatie met een uitgebreid gevolg. De Franse delegatie telde maar liefst duizend leden. Adriaan Pauw was in Münster een van de weinige niet-edelen onder de aanwezigen. Ambassadeurs beschouwden zichzelf als pronkende pauwen die de grootsheid en de macht van hun land dienden uit te stralen. De relatief saaie verschijning van Pauw, naar Hollandse mode, contrasteerde dan ook met zijn eigen achternaam.